I.M. Bobbie

Vrijdag 18 april 2008

Lieve Bobbie,

Vier jaar geleden alweer. Het lijkt zo lang geleden maar ergens ook weer niet.
De hele gebeurtenis van deze dag, ochtend, 08.45 uur, staat in mijn geheugen gegrift.
Op 18 april, zoals ook vandaag, niet alleen gegrift in mijn geheugen maar komen de flashbacks als een diasessie terug.

Gelukkig ben ik nu veel sterker dan 4 jaar geleden en zijn de dagen naar deze dag toe moeilijker, dan deze dag zelf maar ben altijd “opgelucht” als deze dag voorbij is. Van de 365 dagen in het jaar, is 18 april toch een dag van verdriet, zichtbaar of niet, mijn hart huilt op deze dag.

Verdriet om het verlies maar vooral de manier waarop. Ik ben nog altijd blij dat je niet hebt geleden, fijn in mijn armen je eeuwige rust hebt gevonden, en jij met je lievelinsspeeltje zijn nog altijd hier en zal er nooit afstand van doen. Zo ben je toch nog een beetje hier, je blijft toch een wezenlijk deel van mijn leven, al heb je er maar 1,5 jaar deel van uit gemaakt. Tijd zegt mij niets…. Gebleken is dat tijd niets zegt, voor mij.

Maar lieverd, 1,5 jaar intens blij met je geweest, lief en leed met jou gedeeld, ik ben je niet vergeten en zal je nooit vergeten. Mijn littekens zijn nog nauwelijks zichtbaar, tijd heelt alle wonden, maar het blijft kwetsbaar en navertellen kan ik niet. Hoeft ook niet, alleen wij tweeen weten hoe verschrikkelijk het was, die dag, 18 april 2004.

Ik ben intens gelukkig met Daantje, waarmee ik elke dag heel veel plezier en liefde beleef, hij krijgt alles voor 2! En ik weet zeker dat dit voor jou goed is, alhoewel je het eerste jaar zeer waarschijnlijk zeer jaloers zou zijn geweest. Daantje lijkt wat dat precies op jou!

Je bent en blijft mijn eerste hondenliefde en zal je altijd blijven Lieve Bobbie, Bobs Rolmops.

X Pien

09 nov 2002 ~18 apr 2004

Bobbie

Lieve Bobbie,

Tijdens ons spelen werd je aangevallen door een gestoorde rottweiler,

ik heb voor je gevochten maar de strijd was ongelijk.

Ik heb je willen beschermen, maar tegen deze vijand was ook ik niet opgewassen.

Ik ben zo blij dat je 10 min later in mijn armen bent dood gegaan,

zodat je een verder lijden bespaart is gebleven.

Maar met jouw dood,

ben ik voor het eerst in mijn leven iets wezenlijks verloren…..

Mijn littekens zijn mooi genezen, deze ervaring is een trauma maar goed verwerkt.
Soms heb ik flashbacks, als een dia sessie komt 18 april 8.45 uur terug…

Dag lieve Bobbie (Bobrolmops)
“even op je kont zitten”,
“nog even wachten”,
Ik weet alleen niet hoe lang….maar we komen ooit weer samen.

April 2004

Lieve Bobbie,

Ik ben de weg naar mijn hart kwijt.
Ik wil dat iedereen er is en ik wil alleen zijn.
Maar alleen is zo stil en met anderen raak ik uitgeput.
Ik voel mij zo kwetsbaar.
Ik weet ik zal je nooit meer zien, ik zal je nooit meer ruiken.
Maar hoe leg ik dit mijzelf uit?
Ik ben verdwaald van binnen, en van buiten ben ik in paniek.
Ik mis je zo.

31 mei 2004

Doffe ogen, droom vervlogen, tempo laag, vlindersdood, tranen groot,

gebroken hart, alles zwart, opnieuw beginnen, pijn van binnen, verdriet…
geen wonder:

Bobbie, je was heel bijzonder!

Mijn tranen zijn gedroogd
mijn glimlach is terug
ik luister weer naar anderen
ben na maanden minder stug

maar diep van binnen
zit nog die pijn…

dat zal niet veranderen.
Gelukkig heb ik het nu met Daantje heel erg fijn.
Maar vergeten zal ik je nooit!

X PIEN

18 April 2005

FOR BOBBIE

There is a bridge connecting heaven and earth..

It is called the Rainbow Bridge

Just this side of the Rainbow Bridge

There is a land of meadow, hills and valleys with lush of green…

When a beloved pet dies…they go to this place…

There is always food, water and warm spring weather..

Those old and frail pets are young again..

They play all day with each other..

There is only one thing missing….

They are not with their special person, who loved them on earth

So, each day you run and play…

until the days comes when you stops playing and looks…..

your nose twitches
your ears are up
your eys are staring

You have been seen..!

We meet again….!

I take you in my arms…and embrace…
my face is kissed again..and again

Then we cross the Rainbow Bridge together,
never again to be seperated…

Until we meet again…

Laatste foto 2 weken voor zijn dood

Bobbie en Pien laatste foto samen 2 weken voor je dood



2 Responses to “I.M. Bobbie”

  1. yvanka says:

    wat zielig !
    je tekst is zo ontroerend,
    enige deelneming!

    Xx

  2. lana says:

    Your poem touched my heart. I have a wonderful dog, he’s only two! I love the idea that they go to this beutiful place when they leave us, I will remember it!
    I love your art too!
    I wish you lots of love!!!
    Lana

Leave a Reply